Volgens de letter van de wet (en het woordenboek) is wijn alleen wijn als het van druiven is gemaakt. Nu is dit ook de meest simpele methode en al door onze verre voorvaderen uitgevonden.

oktober 2012

Voor deze wijn heb ik gebruik gemaakt van de druiven van onze eigen druivenstok uit de tuin en een deel van de oogst van een collega. Ons eigen struikje van 14 jaar is van het type Boskoop-Glorie evenals die van mijn collega. De druiven zo laat mogelijk geoogst zodat er zoveel mogelijk suiker zou zijn opgebouwd in de druiven.

Ziehier het resultaat een volle bak van ongeveer 12 liter. Dit inclusief de stokjes. Na het ontstelen en wassen is dit wat er overblijft. In dezelfde bak ongeveer 8 liter.

Het kneuzen van de druiven heb ik gedaan met de bodem van een glazen fles met vlakke bodem. En daarmee heb ik in de bak de druiven goed kapot gedrukt zodat alle schillen waren gebarsten en het sap er uit kon stromen. Over deze most van ongeveer 6 liter heb ik een half gram sulfiet gestrooid om wilde gisting te voorkomen (half afgestreken theelepel).

Van de most alleen het SG gemeten en volgens de berekening moest ik er op 5 liter 370 gram suiker aan toevoegen. Voor veel mensen is het heiligschennis om water, suiker of andere hulpstoffen toe te voegen aan druivenwijn.

Vervolgens een desertlepel gecultiveerde wijngist toegevoegd. Waarom eerst de wilde gisten vermoorden met sulfiet en daarna een gecultiveerde wijngist toevoegen? Het verschil tussen de wilde gisten op de druiven en gecultiveerde gisten is dat de wilde gisten niet of nauwelijks aanwezig zijn en het dus onbetrouwbaar is of de gisting wel gaat beginnen. Van gecultiveerde gisten mag je verwachten dat ze sulfiet resistent zijn en de vergisting snel kunnen opstarten. De bak afgedekt met een plastic deksel die NIET luchtdicht afsluit om te voorkomen dat de deksel door de druk er af wordt gedrukt en om fruitvliegjes tegen te houden van de most te snoepen. En om er helemaal zeker van te zijn dat die beestjes er niet bij kunnen komen er ook nog een schone oude doek overheen gespannen. Na 12 uur was al een gisting te zien. Er vormden zich luchtbellen tussen de schillen.

 

Door het vergisten van de suikers in het sap worden de schillen door het gevormde CO2 meegenomen naar de oppervlakte geduwd. Dit wordt de hoed genoemd. Deze harde laag moet 3x per dag door de sap worden geroerd om schimmelvorming tegen te gaan. Ik had deze most 4 dagen laten staan, en dagelijks geroerd, zodat de schillen kleur en tannines af konden geven aan het sap.

 

 

 

 

 

 

 

Na 4 dagen de schillen eruit gefilterd door de hele most door een nieuwe gedesinfecteerde panty te laten lopen. De panty uitgeknepen (niet geperst) en wat over bleef was de pure rode druivensap. Ik had een rose verwacht omdat ik de schillen maar 4 dagen had laten mee gisten. Maar het leek aardig rood.

Ik hield van de hele bak iets meer dan 5 liter sap over. Het paste nog maar net in een gistfles van 5 liter. Door het filteren leek het even dat de gisting was gestopt. Maar na een uur was al weer gisting te zien. Deze wijn heb ik in januari kunnen bottelen ongeveer 3 maanden na de start.

 

Klik op een afbeelding voor een grotere versie.

 

Ga naar boven